Bir seneyi iyisiyle, kötüsüyle geride bırakıyoruz. Hepimiz üzerinde olumlu-olumsuz izler bıraktı 2007.  2008 arifesinde geleceğe umutla bakarken, geçmişin muhasebesini yapmayı da unutmamalıyız. Neler yaşandı? Hangi badireleri atlattık? Bugünlere nerelerden geldik? Bu soruları hem kendimiz adına hem ülkemiz adına sormamız gerekir.

Ocak ayı hüzün ayı gibiydi. Malumunuz üzerine Sayın Hrant Dink’i hunharca bir saldırı sonucu kaybettik. Bizden birini sadece farklı düşünüyor diye katlettiler. Bu cinayet artık bu ülkede siyasi cinayetlerin azınlıklara karşı işleneceğinin açık belirtisiydi. Sonra 100 binler tek yürek oldular. “Hepimiz Hrant’ız” diyerek hain plan peşindekilere meydan okudular.

Bu cinayet ve akabinde devlet içi çeteleşmeler, bomba deposu evleri gördük. Sözde ulusalcı çetelerin devletin her kademesine nasıl sızdıkları anlaşıldı. Adeta mantar gibi çoğaldıklarını bir bir gördük.  Devletin en üst kademesinde bulunan belgeleri ellerinde gördüğümüzde ise şok olduk.

Cumhurbaşkanlığı seçimi sürecinde “Tayyip Erdoğan’ı cumhurbaşkanlığını engelleme” operasyonunu izledik. Kendilerince başarılı olmadı da değiller. Ve Abdullah Gül’ün cumhurbaşkanlığı adaylığı birçoklarını şaşırttı. Cumhuriyet mitinglerinde boy gösterenler bile şaşırdılar, belki biraz da sevindiler.

Tüm bu süreç boyunca bir 367 tartışması sürdü gitti. Ve Anayasa Mahkemesi birçoklarına göre skandal sayılabilecek bir karar aldı. Bundan önceki 4 cumhurbaşkanı adeta yanlış seçilmişti haberimiz yokmuş. Abdullah Gül’ün cumhurbaşkanı olması engellendi. Daha doğrusu ertelendi.

Mahkemenin 367 kararı öncesinde bir Cuma akşamı hayatımın ilk muhtırasıyla karşılaştım. Hasan Cemal gibiydim. 2007 Türkiye’sinde bu nasıl olabilirdi. Onca reform, AB süreci, demokratikleşme çabaları ne içindi? Türkiye nasıl bir bataklığa sürükleniyordu adeta.

Allah’tan bazıların umduğu olmadı. Meclisin onuru, halkın iradesi ayaklar altına alınmadı. Hükümet muhtırayı reddederek direniş gösterdi. Bu karar artık Türkiye’nin eskisi gibi olamayacağını gösteriyordu. Hükümetin istifa etmemesi demokrasi tarihimizde köşe taşı olarak kalacaktır.

Seçime gidiyorduk. Bilgi kirlenmesi yaşanıyor, her anket ayrı telden çalıyordu. Halkın kafası da karışmıştı. Fakat sonuçlar çok ilginç oldu. Türk halkı demokrasisine sahip çıktı. Kutsallarını ayaklar altına almaya çalışanları dışladı. Sorunlara gerçekçi yaklaşmayanlara bir 5 sene daha bekleme mesajı verdi.

Yaz ayları bizi ilk defa küresel ısınmayla yüzleştirdi. Kuraklık ayyuka çıktı. Siyasi iklimin sıcaklığı adeta kaynaklarımızı kuruttu. Önlemler tartışıldı. Yapay yağmur yağdırılabilir diyen bilim insanlarını gördük. Projeler ardı ardına üretildi. Seçim meydanlarında tartışma konusu bile oldu.

Sonrasında Abdullah Gül gecikmeli de olsa Köşk’e çıktı. Her ne kadar kendisinin Dışişleri Bakan’ı olarak kalması taraftarıydımsa da, bugün yanıldığımı söyleyebilirim. O ılımlı yaklaşımını hep sürdürdü. Eşinin başörtülü olması sebebiyle kaynaklanabilecek sorunların hepsine çözümler bularak gerginliğin parçası olmadı.

Anayasa tartışmaları başladı. Sonunda 82 anayasasını gömme zamanı yaklaşıyordu. Darbeler ardından yapılan anayasalardan kurtuluyorduk. 82 Anayasa’sı o kadar sorunlu ki içinden nasıl anlamı çıkacağı belli değil. Henüz yeni bir anayasaya kavuşamadıksa da, bu yolda bazı adımlar da atılmadı değil.

2 tane baskınla 30’a yakın evladımızı kaybetmek yasa boğdu ülkeyi.  Kan beynimize sıçradı. Lokmalar kursağımızdan geçmez olmuştu. İktidar ciddi politik manevralar yaptı. Bugüne kadar DTP’yi savunan AB bile DTP’yi terörizme destek olmaması için uyardı. Dünya kamuoyu ülkemizin kendisini savunma hakkına sahip olduğunu dünyaya gösterdik.

Siyasi adımları çok başarılı askeri adımlar izledi. Türk ordusu bir gece ansızın teröristlerin hiç ummadığı şekilde kandili ve birkaç PKK kampını bombaladı. Kara kuvvetlerimiz de buna destek oldu. Bu halklarımız için onur verici bir durum değil. Kahraman askerlerimize bir kez daha teşekkürü borç biliyorum.

2007 benim üzerimde bunları bıraktı. Mutlu yıllar.

Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır